1864 yılının bir bahar günü, atalarımız büyük gemilere binerek Karadeniz’in mavi sularına açılmışlar. Arkalarında bıraktıkları yeşil dağlara son kez bakarken, kalplerine birer tohum ekmişler: **Hatırlama Tohumu**. Bu tohum, gittikleri her yerde filizlenmiş. Onlar denizi geçerken korkmamışlar çünkü yanlarında dillerini, ninnilerini ve cesaretlerini taşımışlar.
Bugün bizler, o gemilerle taşınan hafızanın bekçileriyiz. Denize baktığımızda sadece su değil, atalarımızın bizlere ulaştırmak istediği o büyük sevgiyi ve direnci görüyoruz.
Hafıza Sorusu: Sence atalarımız o gemideyken en çok hangi yemeği özlemiş olabilirler?